keNdimce

  İçimden Bulanık bir suda kaybolmuş ruhum, Sağa sola savrulurken bulmuşum. Tutmamış kimse uzanan ellerimden, Bir nida yükselir, yerle bir içimden. Kaybedecek vakit olmaz çırpınırken, Zanna duyulmaz dönüp arkanı giderken. Duyan yok içten can havliyle, Çeken yok girdaptan ervah-ı el ile. İsterim ki, geri gelsin o fırtına, Sarsın tüm bedenimi çılgına, aşka, sana.

  Yenilmez Üşümeyi sevmeyen, yenilmez kız çocuğu, Açtı gözlerini bir dağ eteklerinde, Ne özgürlüktü o, aynı zamanda çaresizlik. Başına geleceklerden habersiz, Tek söylediğiyle geri dönülmez hareketsiz, Heyecanı, bin bir padişahtan kefilsiz. Bilinmezliğin ortasında, kurtlar sofrası, Meraklı bakışları kaldı yanına bir de kitapları, Şimdi sahip olduğu tek müspet, inandıkları. Özgüveninin arkasına sığınmış saflığı, Saçları kadar ince ve açıktı lafları, Aldatmayla gelen içini kara, dışını aydınlattı. Soğuk, sessiz bir otel odası, Camına menzil olmuş dal sigarası, Zamanla eriyen, bir şita kundurası. Görür görmez anladığı aşkı, Beklediğine değmişti aslında karşı, Göremediğiyle kaldı, ne sevgi ne saygı. Bıraktığı binlerce doğrular gibi, Aldığı sayısız enisler azar, Ama şimdi uslanmaz gönül, bir daha koşar.

  Şiir Adam Sanki tüm kötülükler içine doğan bir güneş, Dokunsan yanacaksın, baksan kanayacak, El değmemiş bir çocuk gibi, Narin ve kırılgan bir o kadar yasak. Toprağa düşen tek bir damla can, Hasret temmet, gözyaşı hayat, Sevindirir anayı sen gibi hilat. Canan beklemiş yıllarca yüreği dağlarda, Sabrı taş olmuş da, sözleri muğlak, Ulaşılmaz bir yare, kalbi tutsak. Ummadık anda gelen iyi haber, Bir derde çare, yaraya merhem olan, Sen yalanların içinde tek hakikat olan, Kirletmesinler seni, yüreği güzel şiir adam.

Haykırış Oturdum öylece gece karanlığında, Sessizliği dinliyorum kendi başıma, Bir sarı sokak lambaları aydınlatıyor defterimin yüzünü, Bir de yazarken içmeyi unuttuğum sigaramın külü. Yüreğim, galip geliyor aklımdan, Susturmuyor kalemimi, Bir seni hissediyorum, Bir de soğuktan titreyen ellerimi. Çırpınıyor görüyorum, ısınmak istiyor, Tıpkı yüreğimin haykırışı gibi, Bir suskunluğun aklıma geliyor, Bir de istemeyerek gidişim. Vazgeçme! Konuş diyorum, Bırakma! İstemiyorum, Bir sükutu sevmez dilim haksızlığa, Bir de ağlarken el vermez yüreğim ayrılığa. Gelsen yüz çevirir miyim bu garama? Seslensen sağır olur muyum hiç bu şarkıya? Bir söz değiştirirdi sonumuzu, Bir de sen, gidiyorum.

  Son Zerre  Uzun zaman olmuştu böyle hissetmeyeli, Aslında bilmediğimde bir duyguyu hissediyorum. Anlatması zor, belki basit bir kelime "özlem", Ama öyle değil işte... İçinde her şey var. Dünya'yı sığdırdım içime ama şimdi? Kusmak istiyorum, kusmak. Tüm vücudum temizlenene kadar, Her birini, son zerresine kadar. İstek, arzu, özlem, sevgi, şefkat, sinir, nefret, acıma. Ve aşk. Bunlar mı bilmediğin duygular? Hepsini de doruklarına kadar yaşamadın mı? Ama öyle değil işte... Zormuş, dokunduğuna zormuş. Hissettiğine zormuş, bilmiyordum. Böylesini bilmiyordum, öğrettin. Şimdi ise kusmayı öğret, Çünkü onu da bilmiyorum.